De Hand van God

Enige significante notie van de evolutieleer heb ik niet, maar toch geloof ik er heilig in. Termen als Cro-Magnon, Neanderthaler zeggen me wel iets, maar dan heb je het snel gehad. Nog wat Homo Sapiens en her en der een aap, maar dat is het dan wel. Echt kennis van het ontstaan van mijn eigen soort? Nee, dat gaat te ver. En toch is het voor mij klip en klaar dat wij rustig maar gestaag zijn geëvolueerd.

Maar toen zag ik mijn zoon geboren worden en was die evolutietheorie ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Hij kon toch niet rustig en gestaag zijn geëvolueerd. Zo’n wonder, zo’n onstellend mooi mannetje. Daar moet dan toch ene God de hand in hebben gehad.

Het consultatiebureau werkt wat dat betreft zeer ontnuchterend. Alles wat het kleine ventje de afgelopen weken heeft bijgeleerd en wat steevast als een nieuw bewijs van het wonder kon worden beschouwd, wordt in 5 minuten ontmaskerd als doornormaal. “Pakt ie al kleine dingetjes met duim en wijsvinger op?” “Euh, ja hoe weet u dat?”, probeer ik nog. “Probeert ie al aandacht te trekken door dingen te doen die niet mogen van jullie?” Ook ja. “Wijst ie al om zich heen?”. Mmm, ook al ja.” En staat ie af en toe los?”

De evolutie is het wonder.