Als ik de deur open zou doen zou hij bijna zeker vallen. Nu valt ie wel vaker de laatste tijd, dat hoort erbij, maar niet volkomen onverwachts. Meestal ziet hij het wel al aankomen, begint dan bij wijze van aankondiging te jengelen, en valt uiteindelijk. Even hard brullen en de volgende opportunistische sta-actie kan weer beginnen. Met vallen en opstaan in de meest letterlijke zin.
Nu stond ik echter buiten in de tuin en hij aan de binnenkant tegen de tuindeur aan. Met zijn handjes hard klappend tegen het deurraam. In de hoop dat ik hetzelfde zou doen? Maar het regende en ik wilde graag naar binnen. Om nota bene als echte vader met hem te gaan spelen. Maar ik kon het toch niet maken om de deur open te doen? Ook niet langzaam. Hij zou zeker vallen en nu - door de verassing - harder dan normaal. Dilemma. Gewoon buitengesloten door een baby van bijna 11 maanden. 'Wat staat die vader van mij daar nou in de regen', moet hij gedacht hebben. Kom toch lekker binnen spelen man. Ik wilde niets liever, want deze sur place duurde nu al bijna 10 minuten. En het begon steeds harder te regenen. Op zijn beurt leek hij geen aanstalten te maken om ooit weer te gaan zitten. Hij stond stevig, hard klappend tegen het raam en zou zijn vader wel eens laten zien hij hoe lang hij het kon volhouden.
Ik redde mij eruit door vanuit de tuin 'Waar is de bal?' te roepen.